پرش به محتوا

روزبهان بقلی فسایی

از ویکی‌گفتاورد

روزبهان بَقلی فسایی (۱۱۲۸، فسا – ۲۱ مه ۱۲۰۹، شیراز) صوفی، عارف، مفسر قرآن، شاعر و نویسندهٔ ایرانی در سدهٔ ششم هجری بود.[۱]

گفتاوردها

[ویرایش]
* * *
اگر آهی کشم صحرا بسوزم      جهان را جمله سر تا پا بسوزم
بسوزم عالم ار کارم نسازی      چه فرمایی بسازم یا بسوزم[۱]
* * *
دل داغ تو دارد از ته بفروختمی      در دیده تویی و گر نه بر دوختمی
جان منزل توست ورنه روزی صدبار      در پیش تو چون سپند بر سوختمی[۱]
* * *
گر دست بر آن زلف نگون اندازی      زهاد به صومعه به خون اندازی
ور عکس جمال خود برون اندازی      بت‌ها به سجود سرنگون اندازی[۱]
* * *
تا چند سخن تراشی و رنده زنی      تا کی به هدف تیر پراکنده زنی
گر یک سبق از علم خموشی خوانی      بسیار بدین گفت و شنو خنده زنی[۱]

منابع

[ویرایش]
  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ هدایت، رضاقلی‌خان. «۲۳۵. روزبهان شیرازی». در مجمع الفصحاء. ج. یکم. بخش دوم. به کوشش مظاهر مصفا. تهران: انتشارات امیرکبیر، سال ۲۰۰۲م. ص ۸۷۳. 

]