میرداماد

میر محمدباقر بن محمدِ حسینی استرآبادی شهرت‌یافته به میر داماد و با تخلُّص اشراق و لقب برهان‌الدین (۱۵۶۱، استرآباد - ۱۶۳۱، نجف) فقیه شیعه، فیلسوف، متکلم، مؤلف و شاعر ایرانی بود.

گفتاوردها

چشمی دارم چو روی شیرین همه آب		بختی دارم چو چشم خسرو همه خواب
جسمی دارم چو جانی مجنون همه درد		جانی دارم چو زلفِ لیلی همه تاب

* * *

نتوان ز غم تو دل به تدبیر برند		کودک نتوان به مهد از شیر برند
بر من نتوان بست به زنجیر دلت		وز تو نتوان دلم به شمشیر برند

* * *

هجران تو چون وصال جاوید شود		مه از تو به از هزار خورشید شود
حسرت ز تو شیرینتر از امید شود		ای وای کسی که از تو نومید شود

* * *

زان پیش که خاک ما فلک کوزه کند		بازیچهٔ دور چرخ فیروزه کند
بر مرقد ما خرام تا روح قدس		از تربت تو حیات دریوزه کند

* * *

جان در غمت از جهان جدایی دارد		سر در رهت آرزوی پایی دارد
دل وصل تو می‌خواست، قضا گفت آری		این جغد کنون سرِ همایی دارد

* * *

از شرم رخت چهره نهان دارد مهر		وز عشق توتب در استخوان دارد مهر
مهر تو که نور مهر و مه سایهٔ اوست		من دارم و من گر آسمان دارد مهر

* * *

اشراق دل از غم بتان شاد مکن		بتخانه زسنگ کعبه آباد مکن
این دیر فنا را سرِ آبادی نیست		اندر ره سیل خانه بنیاد مکن

* * *

ای عشق مگر مایهٔ بود آمده‌ای		گر سر تا پا تمام سود آمده‌ای
نقصان به تو از چشم بد کس مرساد		کآرایش دکّانِ وجود آمده‌ای