مهستی گنجوی

از ویکی‌گفتاورد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
4. Məhsəti Gəncəvi.jpg

مهستی گنجه‌ای یا مهستیِ گَنجَوی؛ بانوی شاعر و رباعی‌سرای برجستهٔ ایرانی سدهٔ پنجم و ششم هجری قمری.

دارای منبع[ویرایش]

رباعیات[ویرایش]

بر هر دو طرف مزن تو بر یک سوزن      وان زلف شکسته را ز رخ یکسو زن
گر آتش عشق تو وزد یک سوزن      یکسو همه مرد سوزد و یکسو زن

این رباعی به دو شکل ضبط شده است:[۱]

صورت نخست
گفتم که لبم به بوسه‌ای مهمان است      گفتا که بهای بوسهٔ من جان است
عقل آمد و در پهلوی من زد انگشت      یعنی که خموش، بیع … که ارزان است
صورت دوم
گفتم که بهای بوسه‌ات چندان‌ست      گفتا که بهای بوسه‌ام، صد جان‌ست
دل انگشتی به پهلویم زد هموار      یعنی که بخر! زود بخر؛ ارزان‌ست!

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «گنجور» مهستی گنجوی» رباعیات» رباعی شمارهٔ ۱۹». گنجور. بازبینی‌شده در ۲۰۱۵–۰۸–۱۹. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

Wikipedia-logo-fa.png
ویکی‌پدیا مقاله‌ای دربارهٔ