سلمان ساوجی

از ویکی‌گفتاورد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

سلمان ساوجی، خواجه جمال‌الدین سلمان‌بن خواجه علاء‌الدین محمد دارای قصیده‌های شیوا و مثنوی‌ها و رباعیات است. زادروز: (۷۰۹ هجری قمری) در ساوه. وی به سال (۷۷۸ هجری قمری) در زادگاه خود درگذشت.

دارای منبع[ویرایش]

دیوان[ویرایش]

  • «باد نوروز از کجا این بوی جان می‌آورد// جان من پی تا به‌کوی دلستان می‌آورد»
  • «جهنمی ِهجاگو، عبید زاکانی// مقرراست به بی‌دولتی و بی‌دینی// اگرچه نیست ز قزوین و روستازاده‌ست// ولیک می‌شود اندر حدیث قزوینی»
  • «شعر من شعر است شعر دیگران هم شعر لیک// ذوق نیشکر کجا یابد مذاق از بوریا»
  • «کامروز می‌کنند ز بهر دوام نام// شاهان روزگار توسل به شعر من»
  • «گرچه دریا به ابر آب دهد// لب دریا همیشه خشک بود»
  • «گر سر و ترک کلاه فقر داری ای فقیر// چار ترکت باید اول تا رود کارت به پیش// ترک اول ترک مال و ترک ثانی ترک جاه// ترک ثالث ترک راحت ترک رابع ترک خویش»

پیوند به بیرون[ویرایش]

Wikipedia-logo-fa.png
ویکی‌پدیا مقاله‌ای دربارهٔ