بزرگ علوی

از ویکی‌گفتاورد
پرش به: ناوبری، جستجو
Bozorg Alavi.jpg

سیّد مجتبیٰ آقابُزرگِ علوی شهرت‌یافته به آقا بزرگ علوی و بزرگ علوی (۲ فوریه ۱۹۰۴، تهران - ۱۶ فوریه ۱۹۹۷، برلین) نویسندهٔ واقع‌گرا، سیاستمدار چپ‌گرا، روزنامه‌نگار نوگرا و استاد زبان فارسی ایرانی بود که بیش از چهار دهه از عمر خود را در آلمان زیست و به ترجمه، نقد و فرهنگ‌نامه‌نویسی نیز پرداخت. او را همراه صادق هدایت و صادق چوبک، پدران داستان‌نویسی نوین ایرانی می‌دانند.

گفتاوردها[ویرایش]

  • «هر کس در زندگانی اش فقط یک بار می‌تواند ستارهٔ دنباله دار را ببیند … یک بار، فقط یک بار این در زندگی اشخاص روی می‌دهد. خوشبختی هم مثلِ ستارهٔ دنباله دار فقط یک بار در زندگی مردم پیدا می‌شود. بعضی‌ها از این یک بار هم برخوردار نشده‌اند.»
    • از داستان کوتاه «ستارهٔ دنباله دار»
  • «... آنچه درون مرا می‌کاود و می‌خورد، هنوز هم گفته نشده. اگر من می‌توانستم آنچه را که درون مرا می‌سوزاند بیان کنم، آن‌وقت شاعر می‌شدم، نویسنده، نقاش و هنرمند بودم و حال نیستم. ...»
    • از کتاب «چشمهایش»

منابع[ویرایش]