بدیع‌الزمان فروزانفر

از ویکی‌گفتاورد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
Badi-ol-Zaman-Forouzanfar.jpg

محمّدحسن بدیع‌ُ‌الزّمان فُروزان‌فَر (۵ سپتامبر ۱۸۹۷، بشرویه، فردوس - ۶ مه ۱۹۷۰، تهران) ادیب، استاد برجستهٔ زبان فارسی، پژوهشگر ادبی، مؤلف و شاعر ایرانی؛ شاگرد عبدالجواد ادیب نیشابوری بود.[۱]

گفتاوردها دربارهٔ او[ویرایش]

  • «بزرگانی مانند مرحوم علامه قزوینی یا مرحوم فروزانفر که پیشروان تحقیق در ایران بودند، امکان نداشت جمله‌ای بی منبع و مآخذ از گذشتگان یا دربارهٔ گذشتگان بگویند. من شاگرد استاد فروزانفر بودم، وقتی به کلاس درس می‌آمد پوشه‌ای زیر بغل داشت که پر از مدارک و مستندات و مآخذ درس‌های ادبیات بود. هر مطلبی که بیان می‌کرد، مستنداتش را از پوشه بیرون می‌آورد و نشان دانشجویان می‌داد و به ما توصیه می‌کرد هیچ مطلبی را بدون سند و مدرک نپذیرید. محققانی مانند فروزانفر در فرهنگ و ادبیات ما گوهری کمیابند.»
  • «معلم و استادی دلسوز و صمیمی بود. درس او تنها تعلیم نبود، هم تهذیب بود و هم درعین حال تفریح. با این همه، توفیق او در کار معلمی در بین استادان ادب عصر به کلی بی‌سابقه بود…»

منابع[ویرایش]

Wikipedia-logo-fa.png
ویکی‌پدیا مقاله‌ای دربارهٔ
  1. برقعی، محمدباقر. سخنوران نامی معاصر ایران. ج. اول. نشر خرم، چاپ ۱۳۷۳. ص۵۱۳. شابک ‎۹۷۸۹۶۴۹۹۷۲۴۰۴. 
  2. سایر محمدی، «عطار شاعر سفرهای روحانی: گفت وگو با منوچهر دانش‌پژوه دربارهٔ عطار»، روزنامه ایران، شمارهٔ ۵۴۹۸، ۸ آبان ۱۳۹۲، صفحهٔ ۸.
  3. حمیدرضا محمدی، «معلمِ مُهذّب: به انگیزه چهل و پنجمین سال درگذشت بدیع الزمان فروزانفر»، روزنامه ایران، شمارهٔ ۵۹۱۹، ۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۴، صفحهٔ ۷.