میگل آنخل آستوریاس

از ویکی‌گفتاورد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
Miguel Angel Asturias, Nobel Prize of Literature 1967, at the UNESCO's studios.jpg

میگل آنخل آستوریاس (به اسپانیایی: Miguel Ángel Asturias) ‏ شاعر، نویسنده و دیپلمات گواتمالا‌ئی است.

گفتاوردها[ویرایش]

باد سهمگین[ویرایش]

  • «کاشتن یک درخت، مثل داشتن یک پسر … در این‌جا ما پسرهای زیادی داریم، اما هیچ کدامشان معنای واقعی یک پسر را ندارند، معنایی که باید داشته باشند، تداوم یک شخص، پیش رفت … و همین که ما درختی می‌کاریم، بدبختانه، آن را برای - تهیه - هیزم قطع می‌کنیم، و به خاطر زندگی خودمان جنگل را نابود کرده‌ایم!»[۱]
  • «چرا یه چیزی برای خوابیدن آدم‌ها اختراع نمی‌کنند … نومیدی، چیزیه که توی شب می‌مکیم، مثل یه شیرینی که هر چی قورت می دی تمام نمی شه، برای این که با اومدن شب و تاریکی، کسی که خوابش نمی بره، شب را در دهانش حس می کنه، مثل چیزی که او رو می سوزونه، و آب دهانش خشک می شه، و بدنش به رعشه می افته …»

منابع[ویرایش]

Wikipedia-logo-fa.png
ویکی‌پدیا مقاله‌ای دربارهٔ
  1. میگوئل آنخل آستوریاس، باد سهمگین، ترجمهٔ حمید یزدان پناه، انتشارات افراز، ۱۳۹۰.