مرتضی کاخی
ظاهر
مرتضی کاخی (۱۶ نوامبر ۱۹۳۸، تربت حیدریه- ۱۴ اکتبر ۲۰۲۴)(۲۵ آبان ۱۳۱۷ – ۲۳ مهرماه ۱۴۰۳) ادیب، شاعر و مؤلف ایرانی است.[۱]
گفتاوردها
[ویرایش]| صدای حنجرهٔ شومِ غم، صدای تو بود | نفیر و نکبت شب، بانگ آشنای تو بود | |
| گذشت آن که دل من - نه من - دل عالم | به صید حادثه میرفت و مبتلای تو بود | |
| گذشت آنکه چون ماه فلک، به حسن تمام | درآمدی و جهان جمله در هوای تو بود | |
| گذشت و رفت زمانی که در جریدهٔ عشق | وفا وفای تو بود و صفا صفای تو بود | |
| الا نوای نو بیرنگ و از ترانه تهی! | وزان هزار قناری که در نوای تو بود | |
| مصیبتی که دلم زیر آفتاب کشید | برای هیج، برای عبث، برای تو بود[۱] |
منابع
[ویرایش]- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ برقعی، محمدباقر. سخنوران نامی معاصر ایران. ج. یازدهم. نشر خرم، چاپ ۱۳۷۳. ص۴۳۳. شابک ۹۷۸۹۶۴۹۹۷۲۴۰۴.
