فیضی دکنی

ابوالفیض بن مبارک شهرت‌یافته به فیضی دکنی (۲۰ سپتامبر ۱۵۴۷، آگره یا ناگور - ۱۵ اکتبر ۱۵۹۵، لاهور) شاعر فارسی‌سرای هندی در دورهٔ میانه بود.

گفتاوردها

ای که از بادیهٔ عشق خبر می‌پرسی

پای بردار که کونین دو گامست اینجا

* * *

در دلِ ما هوسِ وصل کسی افتاده است

که ازو در دلِ هر کس هوسی افتاده است

* * *

چشم گهرشناس نداری چه گویمت

کاین نه صدف چگونه ز یکدانه پر شده است

* * *

مپرس ره که ز سرهای رهروان حرم

نشانه‌هاست که منزل به منزل افتاده است

* * *

هر که بنشست به راحت ز سر دل برخاست

وانکه افتاده درین بادیه مشکل برخاست

* * *

پای به بالا منه که پایه بلند است

دم ز تقرب مزن که شاه غیور است

* * *

خوش آن کسی که ز عالم به آرزوی تو رفت

به جستجوی تو آمد به گفتگویِ تو رفت

* * *

تا خود کدام نقش ازین پرده رو دهد

ماییم و عشق با در و دیوار باختن

* * *

زاهد سخن ز مشرب توحید می‌کنی

تحقیق کرده‌ایم که تقلید می‌کنی

* * *

گویند همرهان طریقت که ای رفیق		آگاه شو که قافله ناگاه می‌زنند
غافل نیم ز راه ولی آه چاره چیست		زین رهزنان که بر دل آگاه می‌زنند

* * *

بر ما چه زیان که بر صف اعدا زد		مشتی خاشاک لطمه بر دریا زد
ما تیغ برهنه‌ایم در دست قضا		شد کشته هر آنچه خویش را بر ما زد

* * *

باید به ره عشق تکاپو کردن		پیوسته به خورشید ازل رو کردن
زین سان که بود ظهورِ حقّ از همه سو		باید ز چه روی روی یکسو کردن

* * *

آن روز که کردند شمار من و تو		بردند ز دست اختیار من و تو
فارغ بنشین که کارساز دو جهان		پیش از من و تو ساخته کارِ من و تو

* * *

ای دامن و جیب عشق چاک از تو همه		گل‌های مراد خنده‌ناک از تو همه
از فیض تو هیچ عنصری خالی نیست		ای آتش و آب و باد وخاک از توه مه

* * *

یارب قدمی به راه توحیدم ده		شوقی به نهانخانهٔ تجریدم ده
دلبستگیی به سر تحقیقم بخش		آزادگیی ز قید تقلیدم ده