عبدالملک برهان

از ویکی‌گفتاورد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

عبدالملک برهان نیشابوری یا برهانی(تولد نیشابور 409،وفات در قزوین ۴۶۵ قمری)از شاعران قرن پنجم.ملقب به امیرالشعراء. در عصر سلجوقی می زیست. او پدر امیرمعزی است. عبدالملک مورد علاقه و اعتماد الب‌ارسلان بوده است. و تخلص برهانی گرفته شده است از لقب آلب‌ارسلان یعنی برهان‌المؤمنین. براثر تیری که در شکارگاه شاه به ‌او اصابت کرد ، در قزوین درگذشت.

شعر[ویرایش]

  • من رفتم و فرزند من آمد خلف صدق/او را به‌ خدا و خداوند سپردم
    • به هنگام مرگ
هر آن روزی که باشم در خرابات      همی نازم چو موسی در مناجات
هر آن روزی که در مستی گذارم      مبارک باشدم ایّام و ساعات
مرا بی خویشتم بهتر که باشم      نه قرآنی نماسم من نه طاعات
چو از بند خِرد آزاد گردم      بر آسایم ز تهدید عبادات
مرا موسی بفرماسد به تورات      چو کردم حق فرعونی مراعات

منابع[ویرایش]

  • تاریخ ادبیات در ایران (432 -430 /2)،
  • ترجمان البلاغه (111 -110)،
  • دیوان معزى (مقدمه)
  • دایرةالمعارف فارسى (421/1)
  • سرآمدان فرهنگ (224/1)
  • فرهنگ سخنوران (133)، لغت‏نامه (ذیل/ برهانى).