سید صدرالدین بلاغی

از ویکی‌گفتاورد
پرش به: ناوبری، جستجو

سید صدرالدین بلاغی همچنین شهرت‌یافته به صدر بلاغی (۱۹۱۱، نائین - ۲۱ آوریل ۱۹۹۴، تهران) پژوهشگر حکمت و فلسفه، آموزگار و مدرس حوزوی، کنشگر دینی-سیاسی، مترجم و شاعر ایرانی بود.[۱]

گفتاوردها[ویرایش]

زیبندهٔ ستایش
چون قامتت نروید سروی به سرزمینی       دوران دگر نزاید همچون تو نازنینی
پروانه‌وار گشتم در هر چمن و لیکن       چون عارضت ندیدم از لطف یاسمینی
چون دست سیم‌فامت کز آستین برآید       هرگز برون نیاید دستی ز آستینی
روزی که دست تقدیر تصور کرد رویت       بر چیره‌دستی خود، خوش گفت آفرینی
زیبندهٔ ستایش آن آفریدگاری‌ست       کآرَد چنین دلاویز نقشی ز ماء و طینی[۱]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ برقعی، محمدباقر. سخنوران نامی معاصر ایران. ج. اول. نشر خرم، چاپ ۱۳۷۳. ص۵۴۴. شابک ‎۹۷۸۹۶۴۹۹۷۲۴۰۴.