حسن حاتمی

از ویکی‌گفتاورد
پرش به: ناوبری، جستجو

حسن حاتمی (۱۹۳۵، کازرون - ۸ مه ۲۰۱۶، کازرون) آموزگار، پژوهشگر ادبی و فرهنگ عامه، شاعر و مؤلف ایرانی بود.[۱]

گفتاوردها[ویرایش]

نصیب تلخ
لب تهی از خنده، دل پُردرد       تا ندانند از چه می‌سوزم
در فرو بستم، دریغا غم       شد چراغ مجلس فروزم
*
پاره‌پاره رشته‌های اشک       سینه‌ریز لحظه‌هایم گشت
عقده‌ها در سینه‌ام جوشید       دردم اما بر زبان نگذشت
*
دشت غم را آهویی مانم       زخم‌دار و لنگ و بی‌همپا
بی‌امید و خسته و تنها       می‌روم در خلوت صحرا
*
کاشکی با کس نبودی بخت       گر نصیب این است و بخت این است
تلخ، تلخ آن سان که پنداری       شوکران باغ نفرین است
*
عاقبت ترسم که بشکافد       سینهٔ پردردم از اندوه
خود چه پنداری مرا ای غم       شوربختی، سوته‌دل با کوه؟[۱]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ برقعی، محمدباقر. سخنوران نامی معاصر ایران. ج. هشتم. نشر خرم، چاپ ۱۳۷۳. ص۵۰۷. شابک ‎۹۷۸۹۶۴۹۹۷۲۴۰۴.