سهیل محمودی

سید حسن ثابت محمودی شهرت‌یافته با نام سهیل محمودی و تخلُّصِ کم‌کاربرد سهیل (۱۷ ژانویه ۱۹۶۱، تهران) شاعر، روزنامه‌نگار و رسانه‌پیشهٔ ایرانی است.

گفتاوردها

دریغ و یاد

نه همدمی، نه رفیقی، نه آشنا مانده‌ست		دل غریب من از همرهان جدا مانده‌ست
ستارگان شب من، یکی یکی مُردند		فقط تویی که دلم دیدن تو را مانده‌ست
تمام قافله آماده شد؛ ولی خورشید		نیامده ست، گمانم که باز جا مانده‌ست
دوباره گَرد گرفته کتاب‌ها بر رَف		دوباره دفتر من، زیرِ دست و پا مانده‌ست
مجال زمزمه و گفتن و شنیدن نیست		دوباره باز شباهنگ بی صدا مانده‌ست
چه روزگار خوش و روزهای خوبی بود		ولی دریغ! فقط یادشان به جا مانده‌ست
ولی چه غم؟ که به سوی من و تو پنجره‌ای		در امتداد خیابان هنوز وامانده‌ست
اگر هنوز، ز سرما، ز سوز می‌لرزم		هنوز گرمیِ آغوش تو به جا مانده‌ست
بیا هنوز کلاس قدیم مدرسه مان		نگاه شوقش در انتظار ما مانده‌ست
بیا که با هم از این کوچه‌های شب برویم		به خلوتی که در او نوری از خدا مانده‌ست
بیا !بیا که هنوز ابتدای عشق است این		هنوز راه زیادی به انتها مانده ست

بدون منبع

• لحظه‌هایی هست که انسان آرزو می‌کند هیچ آرزویی نداشته باشد.
• افکار پلید ثمره‌ای جز ززندگی پلید نخواهد داشت.