پرویز دوایی

از ویکی‌گفتاورد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

پرویز دوایی (۱۹ دسامبر ۱۹۳۵) (۲۷ آذر ۱۳۱۴) داستان‌نویس و مترجم ادبی ایرانی است. زادهٔ تهران، دانش‌آموختهٔ رشتهٔ زبان و ادبیات انگلیسی از دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران؛ از ۱۹۵۴م/ ۱۳۳۳ش به نویسندگی، نقد و ترجمهٔ مقالات سینمایی روی آورد. در ۱۹۶۶م/ ۱۳۴۵ش به چک مهاجرت کرد و در پراگ اقامت گرفت. به فیلمنامه‌نویسی و خاطره‌نویسی نیز پرداخته‌است.[۱]

گفتاوردها[ویرایش]

  • به عنوان نویسنده بیش از هرچیزی دوست دارم که در دنیای جوانی‌ام به سر ببرم… ولی به عنوان یک آدم می‌دانم که آن دوره و سن و سال و حتی آن زمینه و اجتماع از میان رفته‌است…. من قبل از هر چیز با تجربه‌های جوانی‌ام زندگی می‌کنم. جوانی‌ام هنوز بر من تسلطی جادویی دارد…. به نظر من ادبیات مدام دارد در شیپور جوانی می‌دمد. مدام دارد ترانه‌ای در ستایش جوانی می‌خواند، هنگامی که جوانی به طرز غیرقابل برگشتی از دست رفته‌است. ادبیات یعنی خواندن ترانه‌ای برای زادگاهت هنگامی که [در این اوضاع عصر ما] ناگهان خود را در سرزمینی می‌یابی که هرقدر مهربان و مهمان‌نواز، دل تو در آن نیست؛ زیرا که خود خیلی دیر به این ساحل افتاده‌ای…
    • مقدمهٔ «روزی تو خواهی آمد؛ نامه‌هایی از پراگ» (۲۰۱۸م/ ۱۳۹۷ش)[۲]

منابع[ویرایش]

  1. امید، جمال. فرهنگ سینمای ایران. تهران: نگاه، ۱۳۷۷ش-۱۹۹۸م. ۱۸۱. شابک ‎۹۶۴۶۱۷۴۸۹۲. 
  2. «از پراگ با عشق». همشهری، ۱۳ اردیبهشت ۱397. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

Wikipedia-logo-fa.png
ویکی‌پدیا مقاله‌ای دربارهٔ