سجاد

از ویکی‌گفتاورد
(تغییرمسیر از علی بن حسین)
پرش به: ناوبری، جستجو

علی بن حسین (۶۵۹م - ۷۱۲م) مشهور و ملّقب به سَجّاد و زین‌ُالعابدین، پسر امام حسین بن علی و چهارمین امام شیعیان بود.
کتاب «صحیفه سجادیه»، مجموعه‌ای ازنیایش‌های اوست.[۱]

Imam sajjad.jpg
آیه‌های قرآن، هر کدام گنجینهٔ علوم اند، هر گاه گنجی باز می‌شود شایسته‌است که خوب در آن بنگری.

گفتاوردها[ویرایش]

  • «آیه‌های قرآن، هر کدام گنجینهٔ علوم اند، هر گاه گنجی باز می‌شود شایسته‌است که خوب در آن بنگری. ‏» (به عربی:آیاتُ الْقُرْآنِ خَزائِنُ الْعِلْمِ، کُلَّما فُتِحَتْ خَزانَةٌ، فَیَنْبَغی لَکَ أنْ تَنْظُرَ ما فیها.)
    • مستدرک الوسائل: ج ۴، ص ۲۳۸، ح ۳.
  • «ای کسانی که حج نکرده‌اید، به آن حاجیانی که باز می‌گردند شما را مژده می‌دهم. آن‌ها دیدار کنید و دست بدهید تا در پاداش و ثواب حجّ آن‌ها شریک شوید. ‏»
    • من لا یحضره الفقیه: ج ۲، ص ۱۴۷، ح ۹۷
  • «کسی که عقلش، کاملترین چیزش نباشد، نابودی اش آسانترین چیزش است.»
    • بحارالا نوار: ج ۱، ص ۹۴، ح ۲۶
  • «کسی که علمِ خود را از دیگران پنهان دارد، و یا در برابرِ آن مزد بخواهد، هرگز آن علم برایش مفید نخواهد بود.»
    • حلیة الأولیاء، نوشتهٔ «ابونعیم اصفهانی»، منبع غیر مسقیم: فی رحاب الأئمة الأهل البیت، نوشته: سید محسن امین، ج ۳، ص ۲۵۶
  • «همهٔ خیر-و-خوبی این است که انسان خود را نگه دارد. (به عربی:اَلْخَیْرُ کُلُّهُ صِیانَةُ الانْسانِ نَفْسَهُ.)
    • تحف العقول: ص ۲۰۱، بحارالا نوار: ج ۷۵، ص ۱۳۶، ح ۳.
  • «به عزتت سوگند براى گناهانم جز تو آمرزنده اى نیابم و براى شکستگیم جز تو شکسته بندى نبینم و من بوسیله آه و ناله کردن بسوى تو بدرگاهت خاضع گشته ام و بسیار افسوس از شرمندگى و رسواییم و اى دریغ از کار بد و گناهانى که بدست آورده ام. خدایا به همان قدرتى که بر من دارى توبه ام بپذیر و به بردباریت از من بگذر و به همان علمت که به احوالم دارى با من مدارا کن. پس دعایم مستجاب کن و امیدم را درباره خودت به نومیدى مبدل مکن و توبه ام را بپذیر و گناهم را به کرم و مهربانى خود نادیده گیر اى مهربانترین مهربانان»
    • از مناجات خمسه عشر - بخشی از مناجات اول: مناجات توبه کنندگان
  • «خدایا پیش تو شکوه آرم از دلى سخت که بدست وسوسه ها بگردد و به زنگار خودبینى و خوى زشت پوشیده شده، و از دیده اى که به هنگام گریه کردن از خوف تو خشک است ولى براى نگریستن به مناظر خوش آیندش خیره و حریص است خدایا جنبش و نیرویى براى من نیست جز به نیروى تو و راه نجاتى از گرفتاریهاى دنیا ندارم.»
    • از مناجات خمسه عشر - بخشی از مناجات دوم: مناجات شکوه کنندگان
  • «از خشمت به سوى خوشنودیت گریخته و از خودت بدرگاه خودت فرار کرده ام و امید بهترین چیزى را که نزد تو است دارم و بر بخششهاى تو اعتماد و توکل کرده ام و نیازمند به سرپرستى و نگهدارى توام. خدایا خودت را به درگاهت شفیع آورم و از تو به خودت پناه برم به درگاهت آمده ام.»
    • از مناجات خمسه عشر - بخشی از مناجات پنجم: مناجات مشتاقان
  • «خدایا بخشش پى در پى تو، انجام دادن سپاسگزاریت را از یاد من برد. اینجا که من هستم جاى کسى است که اعتراف به وفور نعمتهاى تو و در مقابل آنها به کوتاهى کردن خود دارد و به اهمال کارى و تلف کردن عمر خویش گواهى دهد. احسانهایت گردن بندهایى به گردنم انداخته که باز نشود و هرگاه بگویم ستایش مخصوص تو است براى همین جمله لازم است دوباره بگویم ستایش مخصوص تو است.»
    • از مناجات خمسه عشر - بخشی از مناجات ششم: مناجات سپاسگزاران

صلوات شعبانیه[ویرایش]

«خدايا درود فرست بر محمد و آل محمد؛ درخت نبوت و جايگاه رسالت و محل رفت و آمد فرشتگان و معدن دانش و خاندان وحى .خدايا درود فرست بر محمد و آل محمد؛ کشتى جارى در اقيانوس هاى بيکران ، هر کس برآن سوار شود ايمن شود و کسى که آن را واگذارد غرق شود ، هر که بر آنان تقدم جويد از دين بيرون رود و کسى که از آن ها عقب ماند به نابودى گرايد ولى ملازم وهمراه آنان به حق خواهد رسيد .

خدايا درود فرست بر محمد و آل محمد؛ آن پناهگاه محکم و فريادرس [فرد] بيچاره درمانده و پناه گريختگان و دستاويز محکم براى وسيله جويان. خدايا درود فرست بر محمد و آل محمد؛درود بسيارى که موجب خشنودي آن ها شود، حق محمد و آل محمد ادا و وظيفه ما انجام شده باشد؛ به جنبش و نيروى تو اي پروردگار عالميان.

خدايا درود فرست بر محمد و آل محمد؛ آن پاکان نيکوکار، برگزيده پروردگار جهانيان؛ آن کسانى که حقوقشان را واجب کردى و اطاعت و دوستيشان را فريضه کردى.

خدايا درود فرست بر محمد و آل محمد و آباد کن دل مرا به اطاعت خود و با نافرماني ات رسوايم مکن و روزى ام گردان که کمک مالى دهم به کسى که روزيت را بر او تنگ کردى به وسيله آن چه بر من فراخ کردي از فضل خويش و گستردى بر من از عدل خويش و مرا در زير سايه ات زنده داشتى و اين ماه پيامبرت و آقاى رسولانت ماه شعبان است که اطراف آن را به رحمت و خشنودى خود پوشاندى. آن ماهى که رسول خدا (ص) کوشش بسيار داشت در روزه و شب زنده داريش؛ هم در شب ها و هم در روزهايش به خاطر فروتنى در برابر تو در مورد گرامى داشتن و بزرگداشتنش همچنان تا هنگام رحلتش.

خدايا پس ما را کمک ده تا روش او را در اين ماه پيروى کنيم و به شفاعتى که نزد اوست، برسيم .خدايا قرار ده او را براى من شفيعى پذيرفته و راهى به سويت که همواره باشد و مرا پيرو او گردان تا جايى که در روز قيامت تو را در حالى ديدار کنم که از من خشنود باشى و گناهانم را ناديده گيرى و براى من واجب کرده باشى از جانب خود، رحمت و خشنودى را و مرا در خانه هميشگى (بهشت جاويدان) و منزلگاه نيکان فرود آوری» .(منبع: مفاتیح الجنان)

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

Wikipedia-logo-fa.png
ویکی‌پدیا مقاله‌ای دربارهٔ
سجاد
دارد.
Wikisource fa.png
در ویکی‌نبشته موجود است:

پانویس[ویرایش]

  1. کتاب صحیفه سجادیه. کتابخانه طهور. بازدید در تاریخ ‏۱۵ دی ۱۳۸۶.