سید اشرفالدین حسینی
ظاهر
(تغییرمسیر از سید اشرفالدین گیلانی)
سیّد اشرفالدین بن عبدالله، حسینی قزوینی گیلانی (۱۸۷۱، رشت - ۲۰ مارس ۱۹۳۴، تهران) فقیه شیعه، کنشگر سیاسی، مؤلف، روزنامهنگار و شاعر ایرانی بود که برای انتشار روزنامهٔ نسیم شمال شهرت فراگیر یافت.[۱]

گفتاوردها
[ویرایش]| تا چند زنی نعره که قانون خدا کو | گوش شنوا کو | |
| کو آن که دهد گوش به عرضِ فقرا کو | گوش شنوا کو | |
| مردم همگی مست و ملنگاند به بازار | از دین شده بیزار | |
| انصاف و وفا و صفت و شرم و حیا کو | گوش شنوا کو | |
| در علم و ترقی همه آفاق عوض شد | اخلاق عوض شد | |
| ما را به سوی علم و یقین راهنما کو | گوش شنوا کو | |
| عالم همه از خلوت نورای متشعشع | گردیده مخلّع | |
| بر پیکر ما خلعت موزون و رسا کو | گوش شنوا کو | |
| در خانهٔ همسایه عروسی است آمُلا | به به! بارک الله | |
| آن شاخه نباتی که شود قسمت ما کو | گوش شنوا کو | |
| این دوره مگر دورهٔ رباب حجال است؟ | یا قحط رجال است | |
| هر گوشه بساطی ز شراب است و قمار است | دیگی سرِ بار است | |
| ای مسجدیان امر به معروف شما کو؟ | گوش شنوا کو | |
| پرسید یکی رحم و مروت به کجا رفت؟ | گفتم به هوا رفت | |
| مرغی که بَرَد کاغذِ ما را به هوا کو؟ | گوش شنوا کو | |
| دیدیم به باغی فقرا دسته به دسته | بر سبزه نشسته | |
| یک نیمهٔ ایران ز معارف همه دورند | نیمی شل و کورند | |
| اندر کف کورانِ ستمدیده عصا کو | گوشِ شنوا کو[۱] |
منابع
[ویرایش]- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ برقعی، محمدباقر. سخنوران نامی معاصر ایران. ج. چهارم. نشر خرم، چاپ ۱۳۷۳. ص۳۶۳۹. شابک ۹۷۸۹۶۴۹۹۷۲۴۰۴.