پندار رازی
از ویکیگفتاورد
پندار رازی، کمالالدین رازی یکی از شعرای ایرانی و از اهل ری بود. وی در اوائل (قرن پنجم هجری قمری) می زیست. پندار رازی به زبان عربی و فارسی و پهلوی و لهجه دیلمی شعر سروده است.
فهرست مندرجات |
[ویرایش] دارای منبع
[ویرایش] قاموسالاعلام ترکی
- «از مرگ حذر کردن دو روز روا نیست// روزی که قضا باشد و روزی که قضا نیست// روزی که قضا باشد کوشش نکند سود// روزی که قضا نیست در او مرگ روا نیست»
[ویرایش] فرهنگ جهانگیری
- «لحن اورامن و بیت پهلوی// زخمهٔ رود و سماع خسروی»
[ویرایش] کتابالمعجم
- «مشکین کلکی سروین بالائی// وا دو چشم شهلا و چه شهلائی»
- «دیم من و دیم دوست آن اشایه این اج درد// چونان گل دو دیمه نیمسرخ و نیمزرد»
- «نایا خو نکوئی که منی را// بولم و اتو دوا اواج یاسه»
- «ای همه فرو تابید زمانه// ولایت بتواج هروی مصفا// سنانش در دل دشمن نشینه// دی دل و کیان را در ننه پا»
[ویرایش] مجمعالفصحاء
- «می فرا آور که بهره میبری// می نشاط افزای شادی آوری// هر کرا که می بنو شادی بنو// این جهان را خرمی با می دری// ابلهان گویند کاین می بی حرام// میندانم این حرام از چه دری»
[ویرایش] بدون منبع
- «با بط میگفت ماهیی در تب و تاب// باشد که به جوی رفته باز آید آب؟// بط گفت چو من قدید گشتم تو کباب// دنیا پس مرگ ما چه دریا چه سراب»
[ویرایش] درباره پندار رازی
- «در نهانخانه طبعم بتماشا بنگر// تا ز هر زاویهای عرضه دهم پنداری»
