پرویز شاپور

پرویز شاپور(زاده ۵ اسفند/ ۵ خرداد ۱۳۰۲ در قم، درگذشته ۱۵ مرداد ۱۳۷۸ در تهران) نویسنده ایرانی است. شهرت او به دلیل نگارش کاریکلماتور، نوشته‌های کوتاه (اغلب تک خطی) است که ظرافت و دیدی شاعرانه و طنزآمیز دارند.

بدون منبع

• «سنجاق تنها چیزی از آهن است که برای وصل آمده نه فصل»

• «کسی که فکر می کند داناییش کامل است مانند کسی است که در درون خانه قفلی بر روی خود زده باشد.»

کاریکلماتور های شاپور

نمونه های از کالیکلماتور های پرویز شاپور که در نشریهه ها بخصوص خوشه به سردبیری احمد شاملو چاپ می شدند.

• وقتی عکس گل محمدی در آب افتاد، ماهی‌ها صلوات فرستادند.
• اگر بخواهم پرنده را محبوس کنم، قفسی به بزرگی آسمان می سازم.
• به عقیده گیوتین، سر آدم زیادی است.
• به یاد ندارم نابینایی به من تنه زده باشد.
• قلبم پرجمعیت ترین شهر دنیاست.
• به نگاهم خوش آمدی.
• قطرهٔ باران، اقیانوس کوچکی است.
• هر درخت پیر، صندلی جوانی می‌تواند باشد.
• برای اینکه پشه‌ها کاملاً ناامید نشوند، دستم را از پشه‌بند بیرون می‌گذارم.
• گربه بیش از دیگران در فکر آزادی پرندهٔ محبوس است.
• روی همرفته زن و شوهر مهربانی هستند!
• غم، کلکسیون خنده ام را به سرقت برد.
• بلبل مرتاض، روی گل خاردار می‌نشیند!

این نوشتار ناتمام است. با گسترش آن به ویکی‌گفتاورد کمک کنید.

‎