گابریل گارسیا مارکز
از ویکیگفتاورد
گابریل گارسیا مارکِز، رماننویس، روزنامهنگار و ناشر کلمبیایی.زادروز: ۶ مارس (۱۹۲۶ میلادی).
فهرست مندرجات |
[ویرایش] منبعدار
[ویرایش] زندهام که روایت کنم
- «کسی که با اتوبوس سفر میکند نمیداند کجا میمیرد.»
- «بعضی وقتها بین کاغذهای قدیمی، عکسهایی پیدا میکنم که عکاسانِ خیابانیِ حوالی کلیسای سن فرانسیسکو از ما میگرفتند و احساس ترحمی مهارنشدنی بر وجودم چیره میشود؛ چون به نظرم نمیرسد عکسهای ما باشند، بلکه تصور میکنم کسانی که در عکس میبینم پسرانمان هستند، در شهری محصور و با دروازههای بسته که در آن هیچ چیز آسان نیست و از همه دشوارتز تابآوردن تنهایی و تحمل عصرهای بیعشق یکشنبهاست.»
[ویرایش] نامه خداحافظی
وداع گابریل گارسیا مارکزنویسنده معاصر آمریکای جنوبی اززندگی بعد از اعلان رسمی و تأیید سرطان وی.
- اگر خداوند برای لحظه ای فراموش می کرد که من عروسکی کهنه ام و قطعه کوچکی زندگی به من ارزانی میداشت، شاید همه آنچه را که به ذهنم می رسید را بیان نمیداشتم، بلکه به همه چیزهائی که بیان میکردم فکر می کردم. اعتبار همه چیز در نظر من، نه درارزش آنها که در معنای نهفته آنهاست.کمتر میخوابیدم و دیوانهواررویا می دیدم،چرا که میدانستم هر دقیقهای که چشمهایمان را برهم میگذاریم٬ شصت ثانیه نور را ازکف میدهیم، شصت ثانیه روشنایی. هنگامی که دیگران میایستند٬ من قدم برمیداشتم و هنگامی که دیگران میخوابیدند بیدار می ماندم. هنگامی که دیگران لب به سخن میگشودند٬ گوش فرا میدادم وبعد هم از خوردن یک بستنی شکلاتی چه حظّی که نمی بردم .
- اگر خداوند ذرهای زندگی به من عطا میکرد٬ جامهای ساده به تن می کردم.نخست به خورشید خیره می شدم وکالبدم و سپس روحم را عریان میساختم. خداوندا٬اگر دل در سینه ام همچنان می تپید تمامی تنفرم را بر تکه یخی مینگاشتم و سپس طلوع خورشیدت را انتظار می کشیدم. روی ستارگان با رویاهای “وان گوگ” وار ٬ شعر “بندیتی”(شاعر معاصر اروگوئه ای) را نقاشی می کردم و با صدای دلنشین“سرات” (خواننده ای معروف اهل اسپانیا) ترانه عاشقانهای به ماه پیشکش میکردم . با اشکهایم گلهای سرخ را آبیاری می کردم تا زخم خارهایشان و بوسه گلبرگ هایشان در اعماق جانم ریشه زند.
- خدواوندا ٬اگر تکهای زندگی میداشتم ٬ نمیگذاشتم حتی یک روز از آن سپری شود بیآنکه به مردمانی که دوستشان دارم ٬نگویم که “عاشقتان هستم”
آن گونه که به همه مردان و زنان میباوراندم که قلبم در اسارت (یا سیطره) محبت آنهاست. *اگر خداوند فقط و فقط تکهای زندگی در دستان من میگذارد٬ درسایه سار عشق میآرمیدم. به انسانها نشان می دادم که دراشتباهندکه گمان کنند وقتی پیرشدند دیگر نمی توانند دلدادگی کنند و عاشق باشند.*آه خدایا! آنها نمی دانند زمانی پیر خواهند شد که دیگر نتوانند عاشق شوند. به هر کودکی دو بال هدیه می دادم٬رهایشان می کردم تا خود بال گشودن و پرواز را بیاموزند. به پیران میآموزاندم که مرگ نه با سالخوردگی که با نسیان از راه میرسد.
- آه انسانها، از شما چه بسیارچیزها که آموختهام. من یاد گرفتهام که همه میخواهند درقله کوه زندگی کنند٬بی آنکه به خوشبختی آرمیده در کف دست خود نگاهی انداخته باشند. چه نیک آموختهام که وقتی نوزاد برای نخستین بار مشت کوچکش را به دورانگشت زمخت پدر میفشارد او را برای همیشه به دام خود انداخته است. دریافته ام که یک انسان تنها زمانی حق دارد به انسانی دیگر از بالا به پائین چشم بدوزد که ناگزیراست او را یاری رساند تا روی پای خود بایستد. من از شما بسی چیزها آموخته ام واما چه حاصل٬ که وقتی اینها را در چمدانم میگذارم که در بستر مرگ خواهم بود………….
[ویرایش] منبع
- گارسیا مارکز، گابریل. زندهام که روایت کنم، ترجمهٔ کاوه میرعباسی، تهران: نشر نی، ۱۳۸۳.
[ویرایش] پیوند به بیرون
