از ویکیگفتاورد
ابوطالب کلیم کاشانی، شاعر ایرانی، ملکالشعرای دربار شاهجهان شهابالدین بابری پادشاه هند، بهمدت یازدهسال. او در تاریخ (۱۰۶۱ هجری قمری) در هندوستان درگذشت.
[ویرایش] دارای منبع
| ما ز آغاز و ز انجام جهان بیخبریم |
|
اول و آخر این کهنهکتاب، افتادهست |
-
- دیوان ابوطالب کلیم کاشانی
| ما زنده از آنیم که آرام نگیریم |
|
موجیم که آسودگی ما عدم ماست |
| بخیه کفشم اگر دنداننما شد عیب نیست |
|
خنده میآرد همی بر هرزهگردیهای من |
| خوش هوای سالمی دارد دیار نیستی |
|
ساکنانش جمله یکتاپیرهن خوابیدهاند |
| رسید هر که به حد کمال، خواری دید |
|
بلی، به خاک فتد میوه چون رسیده شود |
| گر از نسق فتاده احوال ما چه نقصان |
|
عقد گهر ز قیمت کی افتد از گسستن |
[ویرایش] پیوند به بیرون
