فایز دشتی

فایز دشتی، محمد علی دشتی متخلص به فایز و مشهور به فایز دشتی، شاعر دوبیتی سرای جنوب ایران به سال ۱۲۵۰ هجری قمری در کردوان روستايي در منطقه دشتی قدیم متولد گرديد.

• «برو قاصد که در رفتن ثواب است//به تعجیلی برو حالم خراب است//به تعجیلی برو در پیش دلبر//بگو فایز دمادم در عذاب است»
• «چرا خواهی که من آیم به غربت//چرا باید کشم این رنج و محنت//درازی عمر فایز این چنین شد//که لعنت بر چنین عمری به ذلت»
• «لب و دندان و چشم و زلف و رخسار//بر و دوش و قد و بالا و رفتار//به جنت حور اگر فایز چنین است//بر احوالت به محشر گریه کن زار»
• ((خيال کشتن من داشت جانان

      کدامين سنگدل کردش پشيمان
     ندانست عيد فايز آن زمانست
    که گردد در منای دوست قربان))

• ((جوانی هست چون گنجی خداداد

      خوشا آن کس که این گنجش خداداد
    برو فايز که این گنج از تو بگذشت
      مزن ديگر تو از دست خدا داد))