عبدالله بن مسعود

عبدالله بن مسعود (نام کامل: عبدالله بن مسعود بن غافل بن حبیب الهذلی) از صحابه و یاران محمد بود و ششمین مردی بود که در زمانی که محمد در مکه دعوت به اسلام را آغاز کرد، به اسلام گروید. وی جز اولین حافظین قرآن در زمان پیامبر بوده و از مسلمانانی است که هر دو گروه سنی و شیعه او را حرمت می‌گذارند.بعد از وفات حضرت محمد ، او به یکی از بزرگ‌ترین مفسرین قرآن مبدل گردید. به طوریکه بسیاری از مردم اگر در مورد قرآن سئوالی داشتند به او رجوع می کردند.

سخنان

از «حیاة الصّحابه» جلد سوم، صفحات 317 تا 356

• بر شما باد قرآن، که سفره ضیافت خداوند است. هر که از شما بتواند از این ضیافت الهى بهره گیرد، چنین کند.
• پرهیزکاران، سرورانند و فقیهان، پیشوایان، و نشست و برخاست با آنان، مایه فزونى (در علم) است.
• راست ترین سخن، قرآن است و استوارترین دست گیره ها، تقواست و بهترین روش ها، روش محمد (ص).
• بدترین پشیمانى، پشیمانى در قیامت است و بدترین کورى، کورىِ دل.
• فحش دادن به مؤمن، فسق است و جنگ با مؤمن، کفر. احترام مال مؤمن همچون احترام جان اوست.
• سعادت مند کسى است که از دیگرى پند گیرد؛ ملاک کار به پایانِ آن است.
• اگر «منکَر» را دیدى و نتوانستى آن را تغییر دهى، لااقل چنان باش که خداوند بداند در دلت از آن بیزارى.
• کسى که از صحنه گناه غایب باشد، ولى در دل به آن راضى باشد، همچون کسى است که در صحنه گناه بوده است.

---

• قسم به کسی که خدایی جز او نیست هیچ ‌چیزی بر روی زمین به مانند زبان نیاز به زندانی طولانی ندارد.