رودکی
از ویکیگفتاورد
رودکی، جعفربن محمدبن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی، (قرن سوم - ۳۲۹ هجری قمری) در رودک.
فهرست مندرجات |
دارای منبع [ویرایش]
امثال و حکم - دهخدا [ویرایش]
- «اندر بلای سخت پدید آید// فضل و بزرگواری و سالاری»
- «تا جهان بود از سر آدم فـراز// کـس نبود از راه دانش بینیـاز// مـردمان بخرد اندر هر زمان// راه دانش را بههرگونه زبان// گـرد کردند و گرامی داشتنـد// تا بهسنگ اندر، همی بنگاشتند// دانش اندر دل چراغ روشن است// وز همه بد بر تن تو جوشن است»
- «چرا عمر کرکس دوصد سال، ویحک// نماند زسالی فزونتر پرستو»
- «شو تا قیامت آید زاری کن// کی رفته را بهزاری باز آری»
- «هرکه نامخت از گذشت ِ روزگار// هیچ ناموزد زهیچ آموزگار»
- «یکی آلودهای باشد که شهری را بیالاید// چو در گاوان یکی باشد که گاوان را کند ریخن»
دیوان رودکی [ویرایش]
- «باد سحری گذر به کویت دارد// زان بوی بنفشه راز مویت دارد// در پیرهن غنچه نمیگنجد گل// از شادی آنکه رنگ رویت دارد»
- «باد و ابر است این جهان، افسوس// باده پیشآر، هرچه باداباد»
- «بس که بر گفته پشیمان بودهام// بس که بر ناگفته شادان بودهام»
- «بهچشمت اندر بالار ننگری تو بهروز// بهشب بهچشـم کسان اندرون ببینی کاه»
- «زآنست قوی شیر بهگردن که بههرکار// از خود بهتن خویش رسولست و فرسته»
- «زندگانی چه کوته و چه دراز// نه بهآخـر بمـُـرد باید باز// هــم به چنبر گذار خواهد بود// این رسن را اگر چه هست دراز»
- «زمانه پندی آزادهوار داد مرا// زمانه را چو نکو بنگری همه پند است// بهروز نیک کسان تا تو غم نخوری// بسا کسا که بهروز تو آرزومند است.»
از رودکی تا بهار - انتشارات باقرالعلوم [ویرایش]
- «روی بهمحراب نهادن چهسود// دل بهبخارا و بتان طراز// ایزد ما، وسوسه عاشقی// از تو پذیرد، نپذیرد نماز»
- «شاد زی با سیاهچشمان، شاد// که جهان نیست جز فسانه و باد»
- «میلفنج دشــمن که دشمن یکی// فزون است و دوست ار هزار، اندکی»
- «نیک بخت آن کسی که داد و بخورد// شوربخت آنکه او نخورد و نداد»
درباره رودکی [ویرایش]
- «از حکیمان خراسان کو شهید و رودکی// بوشکور بلخی و بوالفتح بستی هکذی// گو بیایند و ببینند این شریف ایام را// تا کند هرگز شما را شاعریکردن کری»
بدون منبع [ویرایش]
- «قالب خاکی سوی خاکی فکند// جان و خرد سوی سماوات برد// در سفر افتد به همه ای عزیز// مروزی و رازی و رومی و کرد»
پیوند بهبیرون [ویرایش]
