امیرمعزی
از ویکیگفتاورد
امیرمعزی، امیرالشعراء ابوعبدالله محمدبن عبدالملک معزی نیشابوری از شاعران استاد و زبانآور و خوشسخن فارسی است. وی در سال (۵۱۸ یا ۵۲۱ هجری قمری) درگذشت.
فهرست مندرجات |
[ویرایش] دارای منبع
[ویرایش] دیوان
- «از وصالت گشت فالم سعد چون فر همای// گر ز هجرت گشت روزم تیره چون پر غراب»
- «امتی را یک نبی بس، ملتی را یک کتاب// عالمی را یک ملک بس، لشکری را یک امیر»
- «ای ماه چو ابروان یاری گویی// یا نی چو کمان شهریاری گویی// نعلی زده از زر عیاری گویی// در گوش سپهر گوشواری گویی»
- «چون آتش خاطر مرا شاه بدید// از خاک مرا بر زبر ماه کشید// چون آب یکی ترانه از من بشنید// چون باد یکی مرکب خاصم بخشید»
- «خصم مسکین پیش خسرو کی تواند ایستاد// پشه کی جولان کند جایی که باد صرصر است»
- «هزار مردم کژدمفسای دیدستی// بیا و کژدم مردمفسای بین اکنون»
- «فرخنده بود بر متنبّی بساط سیف// چونانکه بر حکیم دقیقی چغانیان»
[ویرایش] درباره امیرمعزی
- «سه کس از شعرا در سه دولت اقبالها دیدند وقبولها یافتند چنانکه کس را آن مرتبه میسر نبود، یکی رودکی در عهد سامانیان و عنصری در دولت محمودیان و معزی در دولت سلطان ملکشاه.»
- محمد عوفی بخاری، لباب الالباب
