ابوالحسن باخرزی

الباخَرْزي (00-467 هـ) (00-1075م) علی بن حسن بن علی بن ابی الطيب الباخرزی، معروف به ابوالحسن باخرزی،از شاعران و نويسندگان پارسى‌گوى و تازى‌گوى ايران در قرن پنجم است.

گفتاورد

رباعیات

• پيرامن روز قيرگون شب دارد/زير دو شکر سى و دو کوکب دارد//بر سرخ‌گل از غاليه عقرب دارد/و از نوش دو ترياک مجرب دارد

• بر گردن خويش بسته‌اى عقد گهر/واز گوش بى‌آويخته‌اى حلقهٔ زر//گوئى غم عشق جلوه کرد اى دلبر/ز اشک و رخ من به گردن و گوش تو بر

درباره او

• « باخرزى در جوانى کاتب سلطان رکن‌الدين طغرل سلجوقى بود ليکن انزوا اختيار کرد و دست از کار بکشيد و 'روز و شب با حريفان اهل و ظريفان به افضل به معاقرت عقار و معاشقت دلدار مشغول شد...»
  • عوفی،در کتاب لباب الالباب

پیوند به بیرون

• دیوان قصایدش